Sa isang kasalanan lang, kaya nitong burahin ang napakaraming magandang bagay na ginawa ng isang tao.

Madalas kapag sobrang sakit at sobrang mahal na mahal natin ang isang tao, bigla na lang tayong napapa akap sa kanila. Kapag hindi napigilan ang bugso ng damdamin kapag ayaw natin makita nila ang luha na pumapatak sa mata natin. Gusto mo lang siya yakapin ng mahigpit. Sa oras na niyayakap mo siya para bang buong mundo mo ay hawak mo na. Napakasarap nga naman mayakap.

Kailan nga kaya ulit darating sa buhay natin yung init ng yakap na gawa ng taong nagmamahal sa atin? Nakakainip no? Pero tiyaga lang sa paghihintay. Sigurado akong darating din sa atin lahat yan.

Kung mahal ka naman talaga ng isang tao eh hindi ka niya matitiis. Hindi niya hahayaang masaktan ka. Hindi niya hahayaang nag-iisa ka.

Minsan mas masarap sa pakiramdam mo na isulat mo na lang lahat ng nararamdaman mo. Kasi minsan, mas kaya mong isulat yung mga gusto mong sabihin kumapara sa manggagaling talaga sa bibig mo lahat. Kasi nahihirapan ka kung paano mo siya sasabihin, hindi tulad kapag isusulat mo, maiisip mo pa lahat ng gusto mong idugtong sa sentence mo. Mas mailalabas mo ng maayos yung sakit na nararamdaman mo at wala ka pang maiistorbo na ibang tao. Kahit naman na hindi magbigay ng advice sa'yo yung notebook mo, pinapagaan nito yung pakiramdam mo. 

Some people are just over acting. 

Smile. Haters hate that.

What if you had a second chance with the one that got away?